| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
عبدالله
بن ابى، سردسته منافقان که با اداى کلمه شهادت مصونیت یافته بود، در باطن
امر از اینکه با هجرت رسول اکرم صلى الله علیه و آله به مدینه ، بساط ریاست
او برچیده شده بود، عداوت آن حضرت را در دل مى پرورانید و ضمن همکارى با
یهودیان مخالف اسلام ، از کارشکنى و کینه توزى و شایعه سازى بر ضد او
فروگذار نبود. آن حضرت نه تنها اجازه نمى داد یارانش او را به سزاى عملش
برسانند، بلکه با کمال مدارا با او رفتار مى کرد و در حال بیمارى به عیادتش
مى رفت!
در مراجعت از غزوه تبوک ، جمعى از منافقان به قصد جانش توطئه
کردند که به هنگام عبور از گردنه ، مرکبش را رم دهند تا در پرتگاه سقوط کند
و با این که همگى صورت خود را پوشانیده بودند، آنها را شناخت و با همه
اصرار یارانش ، اسم آنها را فاش نساخت و از مجازاتشان صرفنظر کرد.(صحیح
بخارى ، ج 5، ص 152.)
منبع: یکصد و بیست درس زندگى از سیره حضرت محمد (ص )،حمید رضا کفاش