ابن
مسعود یکی از نویسندگان وحی بود، یعنی از کسانی بود که هرچه از قرآن نازل
می شد، مرتب می نوشت و ضبط می کرد و چیزی فروگذار نمی کرد.
یک روز رسول اکرم به او فرمود: «مقداری قرآن بخوان تا من گوش کنم. »
ابن مسعود مصحف خویش را گشود، سوره ی مبارکه ی نساء آمد، او می خواند و
رسول اکرم با دقت و توجه گوش می کرد، تا رسید به آیه ی 41:
«فَکَیْفَ إِذا جِئْنا مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِیدٍ وَ جِئْنا بِکَ عَلی هؤُلاءِ شَهِیداً»
یعنی چگونه باشد آن وقت که از هر امتی گواهی بیاوریم، و تو را برای
این امت گواه بیاوریم. همینکه ابن مسعود این آیه را قرائت کرد، چشمهای رسول
اکرم پر از اشک شد و فرمود: «دیگر کافی است». [1]
[1] . کحل البصر محدث قمی، صفحه ی 79.
منبع: داستان راستان،شهید مطهری،جلد اول.