عبداللّه بن عبّاس حکایت نموده است:
روزى عمر بن خطّاب به امام علىّ بن ابى طالب علیه السلام گفت : یا ابا
الحسن ! تو در حکم و قضاوت بین افراد، بسیار عجول هستى و بدون آن که قدرى
تامّل کنى ، قضاوت مى نمائى ؟!
امام علىّ علیه السلام به عنوان پاسخ ، کف دست خود را جلوى عمر باز کرد و فرمود: انگشتان دست من چند عدد است ؟ عمر پاسخ داد: پنج عدد مى باشد.
امام فرمود: چرا در پاسخ عجله کردى و بدون آن که بیندیشى جواب مرا فورى دادى ؟
عمر گفت : موضوعى نبود که پنهان باشد بلکه آشکار و ساده بود؛ و نیازى به تاءمّل نداشت .
امام علىّ بن ابى طالب علیه السلام فرمود:
مسائل
و قضایائى که من پاسخ مى دهم و قضاوت مى کنم براى من آشکار و ساده است و
نیازى به فکر و اندیشه ندارد. و چیزى از اسرار عالم بر من پنهان و مخفى
نیست همان طورى که تعداد انگشتان دست من بر تو ساده و آشکار بود.(1)
پی نوشت:
1-کتاب سلونى قبل اءن تفقدونى : ج 2، ص 130.
منبع:چهل داستان و چهل حدیث از امام علی علیه السلام، حجه الاسلام و المسلمین عبدالله صالحی