شعر بهترین خلق بعد از بهترین انبیاء (ولادت امام علی علیه السلام)

اى سواد عنبرین فامت سوید اى زمین            

مغز خاک از نکهت مشکین لبانت نافه چین‏

 موجه‏اى از ریگ صحرایت صراط المستقیم     

 رشته‏ اى از تار و پود جامه‏ات حبل المتین‏

 در بیابان طلب یک العطش گوى تو خضر     

در حریم قدس یک پروانه‏ات روح الامین‏

 مصرع برجسته دیوان موجودات را     

 از حجر اینک نشان انتخابت بر جبین‏

میهماندارى به الوانهاى رحمت خلق را   

چون خلیل اللّه دارى هر طرف صد خوشه چین‏

 از ثبات مقدم خود عذرخواهى مى ‏کنى         

پاى عصیان هر که را لغزید از اهل زمین‏

   گرد فانوس تو گشتن کار هر پروانه نیست       

نقش دیوار است اینجا شهپر روح الامین‏

 تا ز دامن گیریت کوته نماند هیچ دست      

مى‏کشى چون پرتو خورشید دامن بر زمین‏

 هر گنه‏کارى که زد بر دامن پاک تو دست    

  گرد عصیان پاک کردى از رخش با آستین‏

 ساغر لبریز رحمت را تو زمزم کرده‏اى    

 چون به رحمت ننگرى در سینه ‏هاى آتشین؟

  انبیا چندین چه مى ‏کوشند در تعمیر تو     

 گنج رحمت نیست گر در زیر دیوارت دفین‏

 هست اسمعیل یک قربانى لاغر ترا      

 کز نم خونش نکردى لاله‏ گون روى زمین‏

  گر زبان ناودانت چون قلم مى ‏داشت شق     

  پاک مى ‏شد از غبار معصیت روى زمین‏

  ایمنند از آتش دوزخ پرستاران تو         

حق ‏گزارى شیوه تست اى بهشت راستین‏

غفلت و نسیان ندارد بر مقیمان تو دست     

 برنچیند دانه بى ذکر مرغى از زمین‏

 هیچکس ناخوانده نتواند به بزمت آمدن  

 چون در رحمت ندارى گر چه دربان در کمین

هیچ تعریفى‏تر از این به نمى‏دانم که شد      

در تو پیدا گوهر پاک امیر المؤمنین‏

 بهترینِ خلق بعد از بهترینِ انبیا      

 ابن عمّ مصطفى داماد خیر المرسلین‏

  تا نگرداند نظر حیدر نگردد آسمان     

  تا نگوید یا على گردون نخیزد از زمین‏

 نقطه بسم الهى دیوان موجودات را        

در سواد تست علم اوّلین و آخرین‏

 شهپر رفعت بود هر حرفى از دیوان تو       

 این دو شهپر برد عیسى را به چرخ چارمین   

سرفراز از اوّل نام تو عرش ذو الجلال  

روشن از خورشید رویت نرگس عین الیقین‏

چون لباس کعبه بر اندام بت زیبنده نیست 

جز تو بر شخص دگر نام امیر المؤمنین‏

شاعر:صائب تبریزی

---

منابع:  کلیّات صائب تبریزى، مقدّمه و شرح حال به قلم شادروان امیرى فیروزکوهى، انتشارات کتابفروشى خیام، تهران 1333 ش.                  
مناقب علوى در شعر فارسى‏، احمد احمدى بیرجندى‏،آستان قدس رضوى‏: مشهد،1379.صص52-53