شعر اسرار اسماى امام علی علیه السلام

 مسلم اوّل شه مردان على

عشق را سرمایه ‏ى ایمان على‏

از ولاى دودمانش زنده ‏ام 

در جهان مثل گهر تابنده ‏ام‏

نرگسم وارفته‏ ى نظّاره‏ ام 

در خیابانش چو بو آواره ‏ام‏

زمزم ار جوشد ز خاک من ازوست

مى اگر ریزد ز تاک من ازوست‏

  خاکم و از مهر او آیینه‏ ام

  مى‏ توان دیدن نوا در سینه ‏ام‏

از رخ او فال پیغمبر گرفت

ملّت حق از شکوهش فر گرفت‏

قوّت دین مبین فرموده‏ اش 

کاینات آیین‏ پذیر از دوده‏ اش‏

مرسل حق کرد نامش بو تراب

حق ید اللّه خواند در ام الکتاب 

هر که داناى رموز زندگیست

سرّ اسماى على داند که چیست‏

خاک تاریکى که نام او تن است 

عقل از بیداد او در شیون است‏

فکر گردون رس زمین پیما ازو 

چشم کور و گوش ناشنوا از او،

از هوس تیغ دو رو دارد به دست 

رهروان را دل برین رهزن شکست‏

  شیر حق این خاک را تسخیر کرد

این گل تاریک را اکسیر کرد

   مرتضى کز تیغ او حق روشن است  

و تراب از فتح اقلیم تن است‏

مرد کشور گیر از کرّارى است

گوهرش را آبرو خوددارى است‏

هر که در آفاق گردد بو تراب 

باز گرداند ز مغرب آفتاب

هر که زین بر مرکب تن تنگ بست

چون نگین بر خاتم دولت نشست‏

  زیر پاش اینجا شکوه خیبر است

دست او آنجا قسیم کوثر است‏

از خود آگاهى ید اللهى کند

از ید اللهى شهنشاهى کند

  ذات او دروازه‏ى شهر علوم

زیر فرمانش حجاز و چین و روم-

حکمران باید شدن بر خاک خویش 

تا مى روشن خورى از تاک خویش

خاک گشتن مذهب پروانگی ست

خاک را اب شو که این مردانگی ست

خیز و خلاق جهان تازه شو

شعله در بر کن خلیل آوازه شو

در جهان نتوان اگر مردانه زیست 

همچو مردان جان سپردن زندگی ست‏

عشق با دشوار ورزیدن خوش است 

چون خلیل از شعله گل چیدن خوش ست‏

شاعر: مولانا اقبال لاهوری

---

منبع:کلیّات اشعار فارسى مولانا اقبال لاهورى، به اهتمام احمد سروش، انتشارات کتابخانه سنائى، تهران 1343 ش‏

مناقب علوى در شعر فارسى‏، احمد احمدى بیرجندى‏،آستان قدس رضوى‏:مشهد،1379 ،صص94-95.