دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

شعر در سوگ امام علی علیه السلام

 کوفه! بشکن بغض چندین ساله را  
با دل خود آشنا کن ناله را
 بغض خود بشکن که باید خون گریست 
 باید امشب شط شد و جیحون گریست‏
 با من از آن ناشناس شب بگو      
 از شگفتنهاى یاس شب بگو
 از همان یاسى که شبها مى‏شکفت    
 در میان باغ تنها مى‏شکفت‏
 بس که تنها بود و همرازى نداشت   
 سر به گوش چاه غربت مى‏گذاشت‏
 صبر، از صبر على در حیرت‏ست   
 بى على، غم هم اسیر غربت‏ست‏
  بى على، شب ناشکیبى مى‏کند      
چون من، احساس غریبى مى‏کند
 کوفه! باور کن که کوفى نیستیم      
ما که ابن الوقت و صوفى نیستیم‏
 هر چه مى‏دانى بیا با ما بگو     
 تا سحر بنشین و از مولا بگو
امشب‏ ست آن شب که کس نشناخته ‏ست 
این شب قدرست و بس نشناخته است‏
دیده‏ یى امشب تو در مهتاب نور      
کشتن خورشید در محراب نور
یاد کن، یاد آن به دلْ نزدیک را   
 خاطرات روشن و تاریک را
 با دل تو، غم گره خورد اى دریغ!     
 در تو روح زندگى مرد، اى دریغ!
 
شاعر:محمّد على مجاهدى (پروانه)

منبع:گنجینه نور- مدائح و مراثى خمسه طیبه‏،محمد على مجاهدى( پروانه)،صص338-339

شعر قیصر امین پور درباره شهادت امام علی علیه السلام (مرغان نوحه خوان)

این موج مدِّ کیست که تا ماه ‏می رود؟

دریاى درد کیست که در چاه می‏ رود؟

این سان که چرخ می‏گذرد بر مدار شوم
بیم خسوف و تیرگى ماه می ‏رود
گویى که چرخ بوى خطر را شنیده است      
یک لحظه مکث کرده، به اکراه می‏ رود
آبستن عزاى عظیمی‏ ست کاین چنین    
آسیمهْ سر، نسیم سحرگاه می ‏رود
مرغان نوحهْ‏خوان سحر را چه شیون ى‏ست    
 وقتى که او به جانب درگاه می‏ رود؟
امشب فرو فتاده مگر ماه از آسمان؟     
یاد آفتاب، روى زمین راه می‏ رود؟!
در کوچه‏ هاى کوفه صداى عبور کیست؟    
گویا دلى به مقصد دلخواه می ‏رود
دارد سر شکافتن فرق آفتاب     
آن سایه‏ یى که در دل شب، راه می‏ رود
  شاعر:قیصر امین پور

منبع:گنجینه نور- مدائح و مراثى خمسه طیبه‏،محمد على مجاهدى( پروانه)،صص332-333

شعر درباره شهادت امام علی علیه السلام (جان من فدای علی)

 ز شهر کوفه، به گوشم رسد صداى على

غریوِ گریه و آواى ناله ‏هاى على‏

سکوت غربت دلتنگ کوفه مى‏ داند

که چاه بود و شب و بانگ هاىْ‏هاى على

رسول گفت: پس از من بسوز و لب مگشا

 بدین نشانه، گلوگیر شد صداى على‏

به عشق، جان پیمبر به سوى مرگ شتافت

به ببین چه مایه صفا بود در وفاى على!

به نام دین خدا بس که حیله ورزیدند

زمانه همچو قفسْ تنگ شد براى على‏

ز پیروان دروغین بسا به ناله نشست  

وَلاى مردمِ صد رنگ شد، بلاى على!

گروهِ مردمِ تقوى فروشِ نفْسْ پرست

گره زدند به دست گرهْ‏گشاى على‏

ز راه خدعه، چو قرآن به نیزه‏ها کردند

دگر نداد کسى تن به اقتداى على‏

همان کسان که على را به خانه بنشاندند

به گریه ‏ها به نشستند در عزاى على‏

نگر به پستى دنیا، که چون معاویه ‏یى

لب پلید گشاید به ناسزاى على!

برو به کوفه و با گوش دل به ظلمت شب

ز چاهها بشنو بانگ رَبّناى على‏

ز خطبه ‏هاى على، دل به لرزه مى ‏افتد

بلیغ‏تر ز على کیست جز خداى على؟

گل مدینه و فرزند مکه را کشتند

مگر چه بود به جز عدل، مدَّعاى على؟

شبى که قاتل خود را گرسنه مى‏ پنداشت

نخواست شیر بنوشد، ببین حیاى على!

اگر که حال مناجات نیمهْ شب دارى  

به نالهْ لب به‏گشا همره دعاى على‏

به جانْفدایىِ او، زنده شد شریعت حق  

ز فقر خود خجلم، جان من فداى على!

به ادّعا نتوان شیعه بود، شیعه کسى‏ست

که پاى خود بگذارد به جاى پاى على‏

شاعر:مهدى سهیلى

منبع:گنجینه نور- مدائح و مراثى خمسه طیبه‏،محمد على مجاهدى( پروانه)،صص347-348

شعر شام قریبان امام علی (ع)

باز داغ سیـــــنه بی اندازه شد
بار دیگر کــهنه زخمی تازه شد
شب رسید و بام  کوفــه تار شد
باز دردی آشـــــنا تکرار شد
گر چه شب بود و فلک درخواب بود
سینه هایی تا سحر بی تاب بود
آه فصل زخم ها آغــــاز گشت
نیمه شب آرام دربی باز گشت
می چکـد خون از دلی افروخته
باز شد در مثل درب سوخـــته
رخت مشکی را به تن پوشید و رفت
سنگ غسلی را حسن بوسید و رفت
گریه ای بر سینه خنجر می زند
باز هم عباس بر سر می زنـــد
چشم زینب در قفا مبهوت بود
بر سر دوش دو تن تابـوت بـود
می کشد آه از جگر از بی کسی
می رود تابوتی از دلواپــــسـی
روضه هایش مانده اما در گلو
می رود بابای زینب پیـــش رو
بس که زد خود را نوایش زخم شد
چشم ها و گونه هایش زخم شد
با دلی پر خــون و زار و آتشین
ناله زد بر شانه ی ام البنــیــــن
درد تشییع جنازه دیدنیست
روی سنگی خون تازه دیدنیست
شاعر:حسن لطفی

منبع:پایکاه شاعران اهل البیت (علیهم السلام)(تاریخ بازبینی :1394/04/09)

شعر در عزای امام علی علیه السلام

ناله کن اى دل به عزاى علىّ
گریه کن اى دیده براى علىّ
کعبه ز کف داده چو مولود خویش
گشته سیه پوش عزاى علىّ
عُمْر علىّ، عُمْره مقبوله بود
هر قدمش سعى و صفاى علىّ
دیده زمزم که پر از اشک شد
یاد کند زمزمه هاى علىّ
تیغ شقاوت ، سر او را شکافت
کوفه بود، کوه مناى علىّ
عالم امکان شده پر غلغله
چون شده خاموش صداى علىّ
نیست هم آغوش صبا بعد از این
پیک ظفر بخش لواى علىّ
منبر و محراب کشد انتظار
تا که زند بوسه به پاى علىّ
ماه دگر در دل شب نشنود
صوت مناجات و دعاى علىّ
آه که محروم شد امشب دگر
چشم یتیمان ز لقاى علىّ
مانده تهى سفره بیچارگان
منتظر نان و غذاى علىّ
واى ! امیر دو سرا کشته شد
خانه غم گشته سراى علىّ
پیش حسین و حسن و زینبش
خون چکد از فرق هماى علىّ
 شاعر : آقاى حسان .

منبع: چهل داستان و چهل حدیث از امام علی علیه السلام، حجه الاسلام و المسلمین عبدالله صالحی

 

شعر شب شهادت امام علی علیه السلام

امشب شب قتل امیرالمومنین است 

جاری سرشک از دیده روح الامین است 

امشب زنخلستان نوائی برنخیزد

از چشم عالم خواب راحت می گریزد

امشب چزاغ دین بخاموشی گراید

امشب جهان را غم به روی غم فزاید

کشتی دین امشب به بحر خون نشسته 

زین ماجرا خون گشته دلهای شکسته

امشب علی با چاه نوائی ندارد 

جز طی راه عشق سودائی ندارد

امشب ز محراب علی خون می زند جوش

امشب زمانه می کند خود را فراموش

مولا بلب فرت و رب الکعبه دارد

در سدره از محراب خون ره می سپارد

امشب ز خون فرق ان مهر جهانتاب

رنگ شفق برخود گرفته خاک محراب

از ظلم پور ملجم شوم مرادی

اهنگ غم برخیزد از نای منادی

هر دم ندای قد قتل خیزد از افلاک

روح الامین زینعم گریبان می زند چاک

در کوفه امشب بیکسان بی زاد و قومند

چشم انتظار از بهر قوت  لایموتند

امشب علی را دیگر آن تاب و توان نیست

قادر بحمل نان برای بیکسان نیست

امشب سراسر کوفه غرق شوروشین است 

امشب روان خون دل از چشم حسین است 

امشب زغم قلب جهان در التهاب است 

دلخون تراب از داغ مرگ ابوتراب است 

امشب سرشک از دیده زینب روان است 

غرق تعب پیمبر آخر زمان است 

امشب علی بر دامن خاک آرمیده 

مرد دو عالم از دو عالم بسته دیده 

امشب شب بیداری مستضعفین است 

امشب شب قتل امیرالمومنین است 

کنج خرابه دیده مرد جذامی

مانده بره در منتهای تلخ کامی

تا بشنود گوشش صدای پای مولا 

بیند مگر بار دگر سیمای مولا

آن بینوا دیگر پرستاری ندارد

تا بر جراحات دلش مرهم گزارد

از منجنیق چرخ سنگ فتنه بردارد

تا اسوه ایجاد را از پا در آرد

کشتند امشب شمع بزم انما را 

بشکسته اند آیینه ایزد نما را 

تا خون پاک قهرمان ملک توحید

نخل عدالت را کند سرسبز و جاوید

تا از گل خون سر مولای قنبر

خیزد گل آزادی از محراب و منبر

تا خون پاک حق شود غالب شمشیر

تا حشر برخیزد از او گلبانگ تکبیر

امشب علی دارد سخن با کودکانش

 ناکید در تقوی بود ورد زبانش

با مجتبی دارد سخن از قاتل خویش

تا جز مروت راه نندهد در دل خویش

مردانی امشب اشک خون ریزد ز دیده 

کز تیغ شب گذشته دو تا فرق سپیده

شاعر:محمد علی مردانی


منبع:دو دریای رحمت،علی مظهر عدل و فاطمه مظهر تقوی،محمد علی مردانی،انتشارات امیرکبیر،تهران،1374،صص194-196

شعر آخرین نماز امام علی علیه السلام

به نماز بست قامت که نهد به عرش پا را

به خدا علی نبیند به نماز جز خدا را

چو به گفت نام (الله) و ادا نمود (اکبر)

به گرفت هیبت حق همه ملک ما سوا را

نَبُوَد زسجده خوشتر ،به خدا قسم علی را

که خدای می پسندد به سجود او دعا را

به نماز آخرینش چه گذشت،من ندانم

که ندای دعوت امد،شه ملک (هَل اَتی ) را

به ندای دعوت حق چو علی بگفت لبیک

به شکافت تیغ دشمن سر شاه لافتی را

شب تار از این مصیبت بدرید سینه اش را

اثرات این سحر شد همه جای آشکارا

همه اهل بیت عصمت ،ز سرا برون دویدند

اَبَتا و واعَلیّا ،بنمود پر فضا را

چه گذشت یا رب آندم به دل غمین زینب

چو بدید غرقه در خون،سر  و روی مرتضی را

ز شهادت علی شد چو تمام صبر زینب

چه کند اگر که بیند شهدای کربلا را

زگناه خود به محضر چه غمت بود «حسانا»

که ولای او کشاند به سوی بهشت ما را 

شاعر: حبیب چایچیان«حسان»


منبع:اشعاری در مدح مولا علی(علیه السلام) تنظیم و گردآوری:صمد رحیمیان،انتشارات لیوسا،1376،ص27.

شعر درباره روح نماز

وجوب یافت از آن کعبه را طواف و نماز

که وجه رب به حرم کرد زندگی آغاز

نماز برد فلک پیش سرو قامت او

بسود چون به در بی نیاز روی نیاز

به رب کعبه گر آن مه جمال ننماید

به سنگ و خاک طواف و نماز نیست مجاز

اگر نه قصد حق جلوه جمال علی است 

چرا به نام خوشش کعبه را نوشت جواز

فلق دمید و سپاه شب از حرم بگریخت

به روی خلق جهان باب مرحمت شد باز

چو پا نهاد به معراج عشق یافت کمال

نماز بین نماز آفرین و روح نماز

میان سدره و محراب کرد طی طریق

مراد خویش همی جست از این نشیب و فراز

رسد ز ماذنه تا روز حشر بانگ اذان

دهد نوین جنان خلق را به صوت حجاز

شکافت فرق علی را چو تیغ دشمن گفت

«برب کعبه: که گشتم به عافیت دمساز»

چو بحر گشته مصلی زون و کشته عشق

به سجده بر در پروردگار بنده نواز

خضاب گشته زخون سرش محاسن او

بود به ذکر خدا با نوای روح نواز

کند سفارش ایتام و بینوایان را 

غذای خویش به قاتل دهد زهی اعزاز

ندای «قد قتل« از عرش می رسد بر گوش

شوند عترت طاها به درد و غم انباز

چراغ مسجد و محراب می شود خاموش

چو مرغ روح علی می کند ز تن پرواز

ز خون پاک علی تا بود شفق رنگین

ز بام عشق برآید زکشتگان آواز

به کعبه زاد و به مسجد بقرب حق پیوست

که بود در حرم کردگار محرم راز

علی است کشته قسط و نماز و عدل و شرف

علی است صاحب فضل و کرامت و اعجاز

علی است مجری قرآن علی است منجی دین 

علی است در صف اسلام برترین سرباز

علی است مظهر والای عشق،نردانی

گرت هوای وصالش بود بسوز و بساز

شاعر:محمدعلی مردانی


منبع:مجموعه اشعار فروغ ایمان،محمدعلی مردانی،تهران،انتشارات امیرکبیر،1376،صص193-195

شعر شهریار درباره شهادت امام علی (ع)

على آن شیر خدا، شاه عرب    
الفتى داشته با این دل شب‏
شب ز اسرار على آگاه‏ست 
 دل شب، محرم سرّ اللّه‏ست‏
شب، على دید و به نزدیکى دید
 گرچه او نیز به تاریکى دید
شب شنفته‏ست مناجاتى على  
 جوشش چشمه عشق ازلى‏
 شاه را، دیده به نوشینىِ خواب  
 روى بر سینه دیوار خراب‏
  قعلهْ‏بانى که به قصر افلاک     
  سر دهد ناله زندانى خاک‏
  اشکبارى که چو شمع بیزار   
مى‏فشاند زر و مى‏گرید زار
  دردمندى که چو لب بگشاید    
 در و دیوار به زنهار آید
 کلماتش، چو دُر آویزه گوش    
 مسجد کوفه هنوزش مدهوش‏
 فجر تا سینه آفاق شکافت     
چشم بیدار على خفته نیافت‏
 روزه‏دارى که به مُهر اسحار  
 بکشند نان جوین افطار
  ناشناسى که به تاریکى شب   
 مى‏برد شام یتیمان عرب‏
پادشاهى که به شب بُرقعْ پوش    
 مى‏کشد بار گدایان بر دوش‏
 تا نشد پردگى آن سرِّ جلى  
 نشد افشا که على بود على‏
شاهبازى که به بال و پرِ راز 
مى‏ کند تا ابدیّت پرواز
  شهسوارى که به برق شمشیر   
 در دل شب بشکافد دل شیر
 عشقبازى که هماغوش خطر    
 خفت در خوابگه پیغمبر
آن دم صبح قیامتْ تأثیر  
 حلقه در شد ازو دامنگیر
 دست در دامن مولا زد در
 که: على! بگذر و از ما مگذر
 شال شه واشد و دامن به گرو    
زینبش دست به دامان که: مرو!
شال مى ‏بست و ندایى مبهم           
که: کمربند شهادت، محکم!
پیشوایى که ز شوق دیدار    
 مى‏ کند قاتل خود را بیدار
 ماه محراب عبودیَّت حق    
 سر به محراب عبادت منشق‏
 مى‏زند پس، لب او کاسه شیر    
مى‏ کند چشم اشارت به اسیر
چه اسیرى؟! که همان قاتل اوست 
تو خدایى مگر اى دشمن دوست؟!
در جهانى همه شور و همه شر  
 ها علىّ بشر کیف بشر؟
 کفن از گریه غسّال، خجل      
  پیرهن از رخ وصّال خجل‏
 شبروان، مست ولاى تو على!        
جان عالم به فداى تو على!

منبع:گنجینه نور- مدائح و مراثى خمسه طیبه‏،محمد على مجاهدى( پروانه)،صص336-337

شعر ماه انجمن (ولادت امام علی علیه السلام)

 باد بهار پرده ز روى چمن گرفت

سرمایه شباب، جهان کهن گرفت‏

بستان پرند سبز بهارى به بر کشید

صحرا قباى زرد خزانى ز بر گرفت‏

بلبل به روش شاخه گل آشیان نهاد

قُمرى سراغ سرو و گل و یاسمن گرفت‏

نرگس گرفت جام مُل از شاخ ارغوان

نسرین به بوسه کامِ دل از نسترن گرفت‏

دیگر مزن ز مشک ختن دم که صبحدم

بوى گل بنفشه ز چین تاختن گرفت‏

بستان ز سبزه رونق باغ بهشت یافت

صحرا ز لاله رنگ عقیق یمن گرفت‏

برچید آشیان ز چمن زاغ تیره بخت

 بلبل به باغ آمد و جاى زغن گرفت‏

تا مشک تر ز باغ برد ارمغان، نسیم

سنبل گره ز زلف شکن در شکن گرفت‏

پوشید سبزه دامن صحرا و باغ و راغ

گلهاى سرخ ساحت دشت و دمن گرفت‏

دوزنده بهار ز دیبا و پرنیان

اندازه بهر قامت گل پیرهن گرفت‏

باغ از شکوفه‏هاى درختان چو آسمان

آرایش از کواکب و عِقْد پَرن گرفت

باغ این همه طراوت و این لطف و خرّمى

  از مقدم ولىّ خدا (بو الحسن) گرفت‏

در سیزده چو ماه شب چارده دمید

چون قرص آفتاب زمین و زمن گرفت

روشن شد از جمال على خانه خدا

گیتى به نور چهره پرتو فکن گرفت‏

تا برگرفت پرده ز رخ ماه انجمن

پرتو ز آفتاب رخش انجمن گرفت‏

گلهاى بوستان على رنگ سرخ و سبز

از صلح و کارزار حسین و حسن گرفت‏

شاهى که بهر راحتى بندگان حق

خواب و خوراک و راحتى از خویشتن گرفت‏

تا مژده عنایت او گوش جان شنید

دل در پناهِ شاه ولایت وطن گرفت‏

جانها فداى خاک حریمش که از صفا

فردوس او سَبَق ز بهشت عَدَن گرفت‏

هر خسته دل که جبهه بر آن خاک پاک سود

از دل غبار حسرت و رنج و محن گرفت‏

تعلیم زهد و بندگى از مکتب على

سلمان پارسى و اویس قرن گرفت‏

دست خدا گرفت جهان را چو در غدیر

بازوى مرتضى، نبىّ مؤتمَن گرفت‏

گوهر فشاند جاى سخن خامه چون (رسا)

بهر ثناى خسرو شیرین سخن گرفت‏

شاعر:قاسم رسا


منبع:دیوان دکتر قاسم رسا، ملک الشعراى آستان قدس، کتابفروشى باستان، مشهد.
مناقب علوى در شعر فارسى‏، احمد احمدى بیرجندى‏،آستان قدس رضوى‏:مشهد،1379 ،صص112-113.