منبع:گنجینه نور- مدائح و مراثى خمسه طیبه،محمد على مجاهدى( پروانه)،صص338-339
این موج مدِّ کیست که تا ماه می رود؟
دریاى درد کیست که در چاه می رود؟
ز شهر کوفه، به گوشم رسد صداى على
غریوِ گریه و آواى ناله هاى على
سکوت غربت دلتنگ کوفه مى داند
که چاه بود و شب و بانگ هاىْهاى على
رسول گفت: پس از من بسوز و لب مگشا
بدین نشانه، گلوگیر شد صداى على
به عشق، جان پیمبر به سوى مرگ شتافت
به ببین چه مایه صفا بود در وفاى على!
به نام دین خدا بس که حیله ورزیدند
زمانه همچو قفسْ تنگ شد براى على
ز پیروان دروغین بسا به ناله نشست
وَلاى مردمِ صد رنگ شد، بلاى على!
گروهِ مردمِ تقوى فروشِ نفْسْ پرست
گره زدند به دست گرهْگشاى على
ز راه خدعه، چو قرآن به نیزهها کردند
دگر نداد کسى تن به اقتداى على
همان کسان که على را به خانه بنشاندند
به گریه ها به نشستند در عزاى على
نگر به پستى دنیا، که چون معاویه یى
لب پلید گشاید به ناسزاى على!
برو به کوفه و با گوش دل به ظلمت شب
ز چاهها بشنو بانگ رَبّناى على
ز خطبه هاى على، دل به لرزه مى افتد
بلیغتر ز على کیست جز خداى على؟
گل مدینه و فرزند مکه را کشتند
مگر چه بود به جز عدل، مدَّعاى على؟
شبى که قاتل خود را گرسنه مى پنداشت
نخواست شیر بنوشد، ببین حیاى على!
اگر که حال مناجات نیمهْ شب دارى
به نالهْ لب بهگشا همره دعاى على
به جانْفدایىِ او، زنده شد شریعت حق
ز فقر خود خجلم، جان من فداى على!
به ادّعا نتوان شیعه بود، شیعه کسىست
که پاى خود بگذارد به جاى پاى على
منبع:گنجینه نور- مدائح و مراثى خمسه طیبه،محمد على مجاهدى( پروانه)،صص347-348
منبع:پایکاه شاعران اهل البیت (علیهم السلام)(تاریخ بازبینی :1394/04/09)
منبع: چهل داستان و چهل حدیث از امام علی علیه السلام، حجه الاسلام و المسلمین عبدالله صالحی
امشب شب قتل امیرالمومنین است
جاری سرشک از دیده روح الامین است
امشب زنخلستان نوائی برنخیزد
از چشم عالم خواب راحت می گریزد
امشب چزاغ دین بخاموشی گراید
امشب جهان را غم به روی غم فزاید
کشتی دین امشب به بحر خون نشسته
زین ماجرا خون گشته دلهای شکسته
امشب علی با چاه نوائی ندارد
جز طی راه عشق سودائی ندارد
امشب ز محراب علی خون می زند جوش
امشب زمانه می کند خود را فراموش
مولا بلب فرت و رب الکعبه دارد
در سدره از محراب خون ره می سپارد
امشب ز خون فرق ان مهر جهانتاب
رنگ شفق برخود گرفته خاک محراب
از ظلم پور ملجم شوم مرادی
اهنگ غم برخیزد از نای منادی
هر دم ندای قد قتل خیزد از افلاک
روح الامین زینعم گریبان می زند چاک
در کوفه امشب بیکسان بی زاد و قومند
چشم انتظار از بهر قوت لایموتند
امشب علی را دیگر آن تاب و توان نیست
قادر بحمل نان برای بیکسان نیست
امشب سراسر کوفه غرق شوروشین است
امشب روان خون دل از چشم حسین است
امشب زغم قلب جهان در التهاب است
دلخون تراب از داغ مرگ ابوتراب است
امشب سرشک از دیده زینب روان است
غرق تعب پیمبر آخر زمان است
امشب علی بر دامن خاک آرمیده
مرد دو عالم از دو عالم بسته دیده
امشب شب بیداری مستضعفین است
امشب شب قتل امیرالمومنین است
کنج خرابه دیده مرد جذامی
مانده بره در منتهای تلخ کامی
تا بشنود گوشش صدای پای مولا
بیند مگر بار دگر سیمای مولا
آن بینوا دیگر پرستاری ندارد
تا بر جراحات دلش مرهم گزارد
از منجنیق چرخ سنگ فتنه بردارد
تا اسوه ایجاد را از پا در آرد
کشتند امشب شمع بزم انما را
بشکسته اند آیینه ایزد نما را
تا خون پاک قهرمان ملک توحید
نخل عدالت را کند سرسبز و جاوید
تا از گل خون سر مولای قنبر
خیزد گل آزادی از محراب و منبر
تا خون پاک حق شود غالب شمشیر
تا حشر برخیزد از او گلبانگ تکبیر
امشب علی دارد سخن با کودکانش
ناکید در تقوی بود ورد زبانش
با مجتبی دارد سخن از قاتل خویش
تا جز مروت راه نندهد در دل خویش
مردانی امشب اشک خون ریزد ز دیده
کز تیغ شب گذشته دو تا فرق سپیده
شاعر:محمد علی مردانی
منبع:دو دریای رحمت،علی مظهر عدل و فاطمه مظهر تقوی،محمد علی مردانی،انتشارات امیرکبیر،تهران،1374،صص194-196
به نماز بست قامت که نهد به عرش پا را
به خدا علی نبیند به نماز جز خدا را
چو به گفت نام (الله) و ادا نمود (اکبر)
به گرفت هیبت حق همه ملک ما سوا را
نَبُوَد زسجده خوشتر ،به خدا قسم علی را
که خدای می پسندد به سجود او دعا را
به نماز آخرینش چه گذشت،من ندانم
که ندای دعوت امد،شه ملک (هَل اَتی ) را
به ندای دعوت حق چو علی بگفت لبیک
به شکافت تیغ دشمن سر شاه لافتی را
شب تار از این مصیبت بدرید سینه اش را
اثرات این سحر شد همه جای آشکارا
همه اهل بیت عصمت ،ز سرا برون دویدند
اَبَتا و واعَلیّا ،بنمود پر فضا را
چه گذشت یا رب آندم به دل غمین زینب
چو بدید غرقه در خون،سر و روی مرتضی را
ز شهادت علی شد چو تمام صبر زینب
چه کند اگر که بیند شهدای کربلا را
زگناه خود به محضر چه غمت بود «حسانا»
که ولای او کشاند به سوی بهشت ما را
شاعر: حبیب چایچیان«حسان»
منبع:اشعاری در مدح مولا علی(علیه السلام) تنظیم و گردآوری:صمد رحیمیان،انتشارات لیوسا،1376،ص27.
وجوب یافت از آن کعبه را طواف و نماز
که وجه رب به حرم کرد زندگی آغاز
نماز برد فلک پیش سرو قامت او
بسود چون به در بی نیاز روی نیاز
به رب کعبه گر آن مه جمال ننماید
به سنگ و خاک طواف و نماز نیست مجاز
اگر نه قصد حق جلوه جمال علی است
چرا به نام خوشش کعبه را نوشت جواز
فلق دمید و سپاه شب از حرم بگریخت
به روی خلق جهان باب مرحمت شد باز
چو پا نهاد به معراج عشق یافت کمال
نماز بین نماز آفرین و روح نماز
میان سدره و محراب کرد طی طریق
مراد خویش همی جست از این نشیب و فراز
رسد ز ماذنه تا روز حشر بانگ اذان
دهد نوین جنان خلق را به صوت حجاز
شکافت فرق علی را چو تیغ دشمن گفت
«برب کعبه: که گشتم به عافیت دمساز»
چو بحر گشته مصلی زون و کشته عشق
به سجده بر در پروردگار بنده نواز
خضاب گشته زخون سرش محاسن او
بود به ذکر خدا با نوای روح نواز
کند سفارش ایتام و بینوایان را
غذای خویش به قاتل دهد زهی اعزاز
ندای «قد قتل« از عرش می رسد بر گوش
شوند عترت طاها به درد و غم انباز
چراغ مسجد و محراب می شود خاموش
چو مرغ روح علی می کند ز تن پرواز
ز خون پاک علی تا بود شفق رنگین
ز بام عشق برآید زکشتگان آواز
به کعبه زاد و به مسجد بقرب حق پیوست
که بود در حرم کردگار محرم راز
علی است کشته قسط و نماز و عدل و شرف
علی است صاحب فضل و کرامت و اعجاز
علی است مجری قرآن علی است منجی دین
علی است در صف اسلام برترین سرباز
علی است مظهر والای عشق،نردانی
گرت هوای وصالش بود بسوز و بساز
شاعر:محمدعلی مردانی
منبع:مجموعه اشعار فروغ ایمان،محمدعلی مردانی،تهران،انتشارات امیرکبیر،1376،صص193-195
باد بهار پرده ز روى چمن گرفت
سرمایه شباب، جهان کهن گرفت
بستان پرند سبز بهارى به بر کشید
صحرا قباى زرد خزانى ز بر گرفت
بلبل به روش شاخه گل آشیان نهاد
قُمرى سراغ سرو و گل و یاسمن گرفت
نرگس گرفت جام مُل از شاخ ارغوان
نسرین به بوسه کامِ دل از نسترن گرفت
دیگر مزن ز مشک ختن دم که صبحدم
بوى گل بنفشه ز چین تاختن گرفت
بستان ز سبزه رونق باغ بهشت یافت
صحرا ز لاله رنگ عقیق یمن گرفت
برچید آشیان ز چمن زاغ تیره بخت
بلبل به باغ آمد و جاى زغن گرفت
تا مشک تر ز باغ برد ارمغان، نسیم
سنبل گره ز زلف شکن در شکن گرفت
پوشید سبزه دامن صحرا و باغ و راغ
گلهاى سرخ ساحت دشت و دمن گرفت
دوزنده بهار ز دیبا و پرنیان
اندازه بهر قامت گل پیرهن گرفت
باغ از شکوفههاى درختان چو آسمان
آرایش از کواکب و عِقْد پَرن گرفت
باغ این همه طراوت و این لطف و خرّمى
از مقدم ولىّ خدا (بو الحسن) گرفت
در سیزده چو ماه شب چارده دمید
چون قرص آفتاب زمین و زمن گرفت
روشن شد از جمال على خانه خدا
گیتى به نور چهره پرتو فکن گرفت
تا برگرفت پرده ز رخ ماه انجمن
پرتو ز آفتاب رخش انجمن گرفت
گلهاى بوستان على رنگ سرخ و سبز
از صلح و کارزار حسین و حسن گرفت
شاهى که بهر راحتى بندگان حق
خواب و خوراک و راحتى از خویشتن گرفت
تا مژده عنایت او گوش جان شنید
دل در پناهِ شاه ولایت وطن گرفت
جانها فداى خاک حریمش که از صفا
فردوس او سَبَق ز بهشت عَدَن گرفت
هر خسته دل که جبهه بر آن خاک پاک سود
از دل غبار حسرت و رنج و محن گرفت
تعلیم زهد و بندگى از مکتب على
سلمان پارسى و اویس قرن گرفت
دست خدا گرفت جهان را چو در غدیر
بازوى مرتضى، نبىّ مؤتمَن گرفت
گوهر فشاند جاى سخن خامه چون (رسا)
بهر ثناى خسرو شیرین سخن گرفت
شاعر:قاسم رسا
منبع:دیوان دکتر قاسم رسا، ملک الشعراى آستان قدس، کتابفروشى باستان، مشهد.
مناقب علوى در شعر فارسى، احمد احمدى بیرجندى،آستان قدس رضوى:مشهد،1379 ،صص112-113.