دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

دانلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

علی (ع) در کتب اهل سنت:علی (ع) یاریگر رسول خدا (ص)

[تاریخ بغداد 11/ 173] از «انس بن مالک» روایت کرده است که رسول اکرم صلّى اللّه علیه و آله فرمود: در شب معراج، بر ساق عرش حضرت پروردگار، این مکتوب را مشاهده کردم:

«لا اله الّا اللّه محمّد رسول اللّه ایّدته بعلىّ» «خدائى جز خداى یکتا نیست، محمد رسول خداست، او را به نیروى على علیه السّلام تقویت و تأیید نمودم»

[الدّر المنثور] «سیوطى» در این کتاب، در ذیل تفسیر آیه شریفه:

سُبْحانَ الَّذِی أَسْرى‏ بِعَبْدِهِ لَیْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ‏ اظهار داشته است:

«ابن عدى» و «ابن عساکر» از «انس» روایت کرده اند که رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمود: در شب معراج، این مکتوب را بر ساق عرش دیدم:«لا اله الّا اللّه محمّد رسول الله ایّدته بعلىّ»

[ذخائر العقبى ص 69] از «ابو الخمیس» نقل کرده است که

رسول‏ خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمود: در شب معراج، به ساقه راست عرش، مکتوبى را به این شرح مشاهده کردم: «محمد رسول الله ایّدته بعلىّ و نصرته به» «محمد رسول الله است، او را به نیروى على تأیید کردم و او را یاور وى قرار دادم»

این حدیث را «ملّا» در کتاب «سیره» اش یادآورى کرده است.

مؤلف گوید: حدیث مزبور را «على متّقى» در [کنز العمّال 6/ 158] با اندک اختلافى متذکر شده است و «طبرانى» در کتاب «الکبیر» از «ابو الحمراء» روایت کرده است.

[کنز العمّال 6/ 158] از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله نقل کرده است

که در شب معراج، این جملات را بر ساق عرش مشاهده کردم:«انّى انا اللّه لا اله غیرى، خلقت جنّة عدن بیدى، محمّد صفوتى من خلقى، ایّدته بعلىّ و نصرته بعلىّ» «براستى خدائى جز من نیست، بهشت عدن و جاویدان را بدست خویش آفریدم، محمد از میان آفریدگانم، برگزیده من است و او را به نیروى على علیه السّلام تقویت کردم و على را یاورش قرار دادم»

این حدیث را «ابن عساکر» و «ابن جوزى» از دو طریق، از «ابو الحمراء» روایت کرده‏اند.

مؤلف گوید: حدیث مزبور را «ابو نعیم» در کتاب [حلیة الاولیاء 3/ 26] به سند خود، و با اندک اختلافى، از «ابو الحمراء» روایت کرده است.

[همان کتاب 6/ 158] از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله نقل کرده است که

خداى تعالى دو هزار سال پیش از آفرینش آسمانها و زمین، بر در بهشت مکتوب فرموده است:«لا اله الّا اللّه محمّد رسول اللّه ایّدته بعلىّ»

این حدیث را «عقیلى» از «جابر» روایت کرده است‏


منبع: فضائل پنج تن(ع)در صحاح ششگانه اهل سنت,  سید مرتضى فیروزآبادى / مترجم محمدباقر ساعدى‏, ج‏1,ص302

علی (ع) در کتب اهل سنت:علی (ع) به منزله کعبه است

[مستدرک الصحیحین 3/ 483] در اخبار متواتر آمده است که «فاطمه بنت اسد»، حضرت على علیه السّلام را در درون خانه کعبه، به دنیا آورد.

 [نور الابصار ص 69] اظهار داشته است:

بنا به قولى حضرت على علیه السّلام در روز جمعه، 13 رجب، سى سال از «عام الفیل» گذشته، و بیست و سه سال به هجرت پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله مانده، در مکّه مکرّمه درون خانه کعبه متولد شد و به قول دیگر، بیست و پنج سال پس از «عام الفیل»، و دوازده سال پیش از بعثت، ولادت یافته است. و به قول دیگر، ده سال پیش از بعثت، متولد شده و پیش از حضرت على علیه السّلام هیچ فرزندى در خانه کعبه، تولّد نیافته است. و این جمله را «ابن صباغ» اظهار داشته است.

(4) [کنوز الحقایق ص 188] رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله خطاب به حضرت على علیه السّلام فرمود:

تو یا على، به منزله خانه کعبه‏اى!

این حدیث را «دیلمى» روایت کرده است.

[اسد الغابة 4/ 31] به سند خود، از «صنابحى» از حضرت على علیه السّلام روایت کرده است که

رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله خطاب به آنحضرت، فرمود: تو در منزلت و مقام، همچو کعبه ‏اى، که مردم از راه نیازمندى، بسوى تو مى‏ آیند و تو نیازى به آنها ندارى‏


منبع: فضائل پنج تن(ع)در صحاح ششگانه اهل سنت،سید مرتضى فیروزآبادى / مترجم محمدباقر ساعدى‏, ج‏1،ص:305

علی (ع) در کتب اهل سنت: علی (ع) پرورش یافته رسول خدا (ص)

[مستدرک الصحیحین 3/ 576] از «ابو الحجاج مجاهد بن جبر» روایت کرده است که گفت:

از نعمتهایى که خداى تعالى به على بن ابیطالب علیه السّلام ارزانى فرموده است، همانا خیر و برکتى است که به وى روزى فرموده و اراده حق تعالى در این رابطه نصیبش گردیده است. از جمله، در یکى از سالها، قبیله قریش به خشکسالى شدیدى دچار شد- این در حالى بود که جناب ابو طالب علیه السّلام نانخور زیادى داشت و از عهده هزینه زندگى آنان آنهم در چنین وضعیتى بر نمى‏آمد- در این هنگام، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله به عمویش، «عباس»، که در میان بنى هاشم از همه توانگرتر بود، فرمود: اى ابا الفضل! بدیهى است برادرت، «ابو طالب»، نانخور زیادى دارد، اینک که مردم دچار چنین بحران خشکسالى گردیده ‏اند، پیشنهاد من اینست که با «ابو طالب» ملاقات کرده و از کثرت نانخور او بکاهیم؛ به این معنى که من سرپرستى یکى از پسران او را به عهده بگیرم و تو هم، یکى از پسرانش را تحت کفالت خود قرار بدهى. «عباس» پیشنهاد آن حضرت را پذیرفت و هر دو به ملاقات «ابو طالب» رفتند و در ضمن ملاقات، به اطلاع وى رساندند که به این منظور به خانه تو آمده ‏ایم تا از نانخورهاى تو بکاهیم و تا زمانى که مردم در خشکسالى هستند، ما تو را یارى نمائیم.

«ابو طالب» گفت: اکنون که چنین تصمیمى دارید، «عقیل» را در اختیار من بگذارید و راجع به فرزندان دیگرم، بگونه ‏اى که اراده دارید و صلاح مى‏ دانید، عمل نمائید. پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله، حضرت على بن ابیطالب علیه السّلام را از میان فرزندانش انتخاب کرد و او را در ردیف نانخورهاى خود قرار داد و «عباس» هم، «جعفر بن ابیطالب» را از فرزندان او برگزید و به نانخورهاى خود افزود. حضرت على علیه السّلام همچنان در تحت کفالت رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله بود تا اینکه روزگار بعثت رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله پیش آمد و حضرت على علیه السّلام از رسول اکرم صلّى اللّه علیه و آله پیروى کرد و نبوت آن حضرت را تصدیق نمود. از سوى دیگر، «جعفر بن ابیطالب» هم در تحت حمایت «عباس» بود تا اسلام اختیار کرد و از حمایت «عباس»، بى‏ نیاز گردید.

[همان کتاب 3/ 576] از «زید بن على بن الحسین» از پدرش، او هم از جدش علیهم السّلام روایت کرده است که

در یکى از اوقات، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله به اتفاق عموهایش، «عباس» و «حمزه»، متوجه به «على» و «جعفر» و «عقیل» شدند که در زمین مجاور مشغول کار بودند، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله به «عباس» و «حمزه»، توجه کرده، فرمود: از این سه برادر هر یکى را که مى‏ خواهید براى خود برگزینید. یکى از آن دو گفت: من «جعفر» را بر مى‏ گزینم و آن دیگرى، گفت: من «عقیل» را انتخاب مى‏ کنم؛ رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمود: شما برگزیده خویش را اختیار کردید، خداى تعالى هم، على علیه السّلام را براى من انتخاب کرده است‏


منبع: فضائل پنج تن(ع)در صحاح ششگانه اهل سنت, سید مرتضى فیروزآبادى / مترجم محمدباقر ساعدى‏, ج‏1 , ص 306 

علی (ع) در کتب اهل سنت: فضایل بیشمار علی (ع)


[الریاض النضرة 2/ 214] از «عمر بن خطّاب» روایت کرده است که رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمود:

هیچکسى به اندازه على علیه السّلام به کسب فضائل نائل نیامده است؛ فضائل آن حضرت به اندازه‏اى است که هر کسى به حقیقت آنها برسد، او را به راه راست هدایت مى‏ کند و از گمراهى رهائى مى ‏بخشد.

«طبرانى» هم، این روایت را نقل کرده است.

[مستدرک الصحیحین 3/ 107] از «محمد بن منصور طوسى» روایت کرده است که از «احمد بن حنبل» شنیدم، مى‏ گفت:

فضائلى که براى على علیه السّلام شمارش شده به اندازه‏اى است که، براى هیچیک از صحابه پیغمبر، آنچنان فضائلى، ذکر نشده است.

 [الاستیعاب 2/ 466] مى‏نویسد: «احمد بن حنبل» و «اسماعیل بن اسحاق قاضى» اظهار داشته‏ اند،

احادیثى که به «سند حسن» درباره فضائل حضرت مولى على علیه السّلام روایت شده است، درباره هیچیک از صحابه، روایت نشده‏است.

و «احمد بن شعیب بن على نسائى» همین موضوع را هم متذکر شده است.

مؤلف گوید: همین حدیث را «ابن حجر عسقلانى» در «صفحه 72 صواعق» و در «فتح البارى 8/ 71» و «شبلنجى» در «نور الابصار صفحه 73» متذکر شده‏ اند و به سند مزبور، علاوه بر «احمد حنبل» و «اسماعیل بن اسحاق» و «نسائى»، «ابو على نیشابورى» را اضافه کرده‏ اند.

[الامامة و السیاسة ص 93] نقل کرده است، گویند

مردى از قبیله همدان به نام «برد» بر معاویه وارد شد، در این هنگام «عمرو بن عاص» از حضرت على علیه السّلام نکوهش مى‏کرد، مرد همدانى خطاب به او گفت: اى عمرو! از پیرمردان خودمان شنیده ‏ام که رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرموده است: «من کنت مولاه فعلىّ مولاه» و اضافه کرد: آیا این حدیث که از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله روایت شده است، صحیح است یا باطل، درست است یا نادرست؟ «عمرو» گفت: این حدیث صحیح و درست است. و من براى تأیید درستى آن، اضافه مى‏ کنم که مناقب و فضائل هیچیک از صحابه پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله، به اندازه مناقب و فضایل على علیه السّلام نیست! مرد همدانى از شنیدن آن، شگفت زده و بیمناک شد.

[تاریخ بغداد 2/ 221] از «ابن عباس» روایت کرده است که

سیصد آیه در قرآن کریم، در شأن حضرت على علیه السّلام، نازل شده است.

[الصواعق المحرقة ص 76 و نور الابصار شبلنجى ص 73] اظهار داشته ‏اند، «ابن عساکر» از «ابن عباس» نقل کرده است،

آیاتى که در قرآن کریم در شأن حضرت على علیه السّلام روایت شده، در حق هیچیک از صحابه، نازل نشده است.


منبع: فضائل پنج تن(ع)در صحاح ششگانه اهل سنت، سید مرتضى فیروزآبادى/ مترجم محمدباقر ساعدى‏, ج‏1،ص:289

علی (ع) در کتب اهل سنت: علی نخستین مسلمان

 [صحیح ترمذى 2/ 301] از «ابو حمزة» که مردى از انصار بود، روایت کرده است که از «زید بن ارقم» شنیدم، مى‏ گفت:

نخستین کسى که افتخار تشرّف به آئین اسلام را پذیرفت، على علیه السّلام بود.

مؤلف گوید: این حدیث را «حاکم» در کتاب [مستدرک الصحیحین 3/ 136] روایت کرده است و صحت آنرا تصدیق نموده است و «نسائى» نیز در کتاب [خصائص ص 2] نقل کرده است و «ابن سعد» هم، در [طبقات 3/ قسم 1/ 12] روایت کرده است و «ابن اثیر» هم در [اسد الغابة 4/ 17] و «متّقى» هم، در [کنز العمال 6/ 400] نقل کرده و اضافه نموده است: این حدیث را «ابن ابى شیبه» روایت کرده است و «احمد بن حنبل» در مجلد چهارم مسندش این حدیث را به دو سند، روایت کرده یکى در صفحه 368 و دیگرى در صفحه 371 و این حدیث را «ابن جریر طبرى» در [تاریخ طبرى 2/ 55] به دو سند نقل کرده است.

 [تاریخ ابن جریر طبرى 2/ 57] از «محمد بن منکدر» و «ربیعة بن ابى عبد الرحمن» و «ابو حازم مدنى» و «کلبى» روایت کرده است که به اتفاق گفته‏ اند:

حضرت على علیه السّلام نخستین بزرگوارى است که اسلام آورده است. «کلبى» اضافه کرده است: اسلام او، در سنین نه سالگى بوده است.

[مستدرک الصحیحین 3/ 465] از «ابن عباس» روایت کرده است، «ابو موسى اشعرى» گفت: على علیه السّلام نخستین بزرگوارى است که به رسول گرامى صلّى اللّه علیه و آله پیوسته و آئین او را پذیرفته است. «حاکم» گوید: این حدیث از سند صحیح برخوردار است. [همان کتاب 3/ 136] از «سلمان فارسى» روایت کرده است که

رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمود: نخستین کسى که کنار حوض کوثر بر من وارد مى ‏شود، نخستین کسى است که اسلام آورده است، او همانا على بن ابیطالب علیه السّلام است.

مؤلف گوید: این حدیث را «خطیب بغدادى» در [تاریخ بغداد 2/ 18] روایت کرده است و همچنین «ابن عبد البرّ» در [استیعاب 2/ 457] و «ابن اثیر» در [اسد الغابة 4/ 17] و «مناوى» در «کنوز الحقایق» نقل کرده و اضافه نموده است: این حدیث را «دیلمى» متذکر شده است و «متّقى» در [کنز العمال 6/ 400] یادآورى کرده و مى‏نویسد: این حدیث را «ابن ابى شیبه» نقل کرده است و «هیثمى» در [مجمع 9/ 102] متعرض شده است و مى‏افزاید: «طبرانى» آنرا نقل کرده است.[همان کتاب 3/ 499] از «قیس بن ابى حازم» روایت کرده است که گفت:

در بازار مدینه به گردش مى‏پرداختم در مسیر خود به دکانهاى روغن زیتون فروشى رسیدم، سواره‏اى را دیدم، که گروهى از مردم اطراف او را فرا گرفته ‏اند و آن سواره بر حضرت على بن ابیطالب علیه السّلام ناسزا مى‏ گوید، در این هنگام، «سعد بن ابى وقّاص» فرا رسید و توقف کرده، پرسید: این سواره کیست؟ در پاسخ گفتند: مردکى است که به حضرت على علیه السّلام ناسزا مى ‏گوید. پیش آمد و جمعیت مردم را شکافت‏ تا در برابر آن مرد قرار گرفت و گفت: اى مرد! چرا به على علیه السّلام ناسزا مى‏ گوئى؟ مگر نه اینست که او نخستین کسى است که اسلام اختیار کرده است؟ و اوّلین کسى است که با پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله نماز خوانده است؟ مگر نه اینست که او از همه مردم پارساتر، و از همگان داناتر است (تا آنجا که گفته است) مگر نه اینست که او داماد رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و پرچمدار او، در جنگهاى آنحضرت است؟ سپس «سعد بن ابى وقاص» رو به قبله ایستاد و دستهایش را بالا برد و گفت: پروردگارا! براستى که این از ولیّى از اولیاى تو عیبجوئى مى ‏کند و به او ناسزا مى‏ گوید، اینک پروردگارا پیش از آنکه این جمعیت متفرق شوند، قدرت خویش را در نابودى این مردک، به آنها نشان بده. «قیس» مى‏ گوید: به خدا سوگند! هنوز مردم متفرق نشده بودند که اسب، او را بسوى دکان روغن فروشى پرتاب کرد، چنان سرش به زمین خورد که سر و مغزش شکافت!

«حاکم» گوید: این حدیث بنابر رویه «بخارى» و «مسلم»، از احادیث صحیح است.

 [مسند احمد حنبل 5/ 21] از «معقل بن یسار» نقل کرده است، در یکى از روزها که پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله سرگرم وضو گرفتن بود، حضور مبارکش شرفیاب شدم. پس از اندک فاصله‏اى، فرمود:

آیا مى‏ خواهى از «فاطمه» عیادت کنى؟ در پاسخ گفتم: البته، مایلم از ایشان، عیادتى بعمل آورم. پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله در حالى که بر من تکیه داشت، از محل خود برخاست و فرمود: بزودى سنگینى آنرا دیگرى متحمل مى ‏شود و پاداش آن، از آن تو خواهد بود. «معقل» گوید: با آنکه پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله بر من تکیه داشت ولى من هیچگونه احساس سنگینى در خود نمى‏ کردم، در همین حال، بحضور فاطمه علیها السّلام شرفیاب شدم، پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله احوال فاطمه علیها السّلام را جویا شده و فرمود: خود را چگونه مى ‏یابى؟ حضرت فاطمه علیها السّلام در پاسخ به عرض رسانید: به خدا سوگند! اندوه و بینوائى من از حدّ گذشته است و دردمندیم زیاد شده است.

«ابو عبد الرحمن» گفته است: در کتابى که بخطّ پدرم بود، حدیث مزبور را یافتم که داراى این جملات بود:

پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله خطاب به فاطمه علیها السّلام فرمود: آیا شادمان نیستى از اینکه تو را به همسرى مردى در آوردم که پیش از سایر پیروانم، اسلام اختیار کرده و علم و دانش او، از همگان بیشتر و بردبارى او، از دیگران افزونتر است؟

مؤلف گوید: این حدیث را «متّقى» در [کنز العمّال 6/ 153] و «هیثمى» در [مجمع 9/ 101 و 114] متذکر شده ‏اند و هر دو تن گفته ‏اند: این حدیث را «طبرانى» هم، نقل کرده است. «متقى» گوید: این حدیث را «طبرانى» در «الکبیر» روایت کرده و «هیثمى» گوید: سند این حدیث، از رجال موثّقى برخوردار است.

[مسند ابو حنیفه ص 247] از «حبّه» روایت کرده است، از حضرت على بن ابیطالب علیه السّلام شنیدم که مى‏ فرمود:

من نخستین کسى هستم که اسلام اختیار کرده و با رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله نماز خوانده ‏ام.

مؤلف گوید: این حدیث را «خطیب» بغدادى در [تاریخ بغداد 4/ 233] روایت کرده است.

 [الاصابة 4/ قسم 1/ 118] مى‏نویسد: «ابن شاهین» از طریق «ابراهیم بن جعفر»، او هم از پدرش، «جعفر بن عبد الله بن سلمه»، او هم از «عمرو بن مرّة جهنى» و «عبد الله فضاله مزنى» که دوست یکدیگر بوده‏ اند، از «جابر» روایت کرده است، مسلمانان به اتفاق ابراز داشته‏ اند که على بن ابیطالب علیه السّلام نخستین کسى است که اسلام آورده است.

[همان کتاب 8/ قسم 1/ 183] مى ‏نویسد: «ابن منده» از روایت «على بن هاشم بن برید» نقل کرده است که «لیلاى غفارى» گفته است:

من در جنگها حضور پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله شرفیاب بودم و به مداواى مجروحان مى ‏پرداختم و به‏ عیادت بیماران مى‏رفتم آنگاه که حضرت على علیه السّلام بسوى بصره حرکت کرد، همراه آن حضرت، عازم بصره شدم، در ملاقاتى که با «عایشه» دست داد، از وى پرسیدم: آیا فضیلتى راجع به حضرت على علیه السّلام، از حضرت رسول اکرم صلّى اللّه علیه و آله شنیده‏اى؟ در پاسخ گفت: آرى! بخاطر دارم در یکى از روزها که من و رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله در خانه بودیم، على علیه السّلام- که جامه پنبه‏ اى پوشیده بود- وارد شد و در میان من و پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله نشست، به او گفتم: مگر جاى دیگر در این خانه گشاده ‏تر از اینجا، پیدا نکردى که در میان من و پیغمبر نشستى؟ رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمود: اى عایشه! برادر مرا براى من، واگذار؛ چرا که او، نخستین کسى است که اسلام آورد، و آخرین کسى است که پیمان خود را با من استوار مى ‏دارد و اولین کسى است که روز قیامت، با من ملاقات مى ‏کند.

 [اسد الغابة 5/ 520] به سند خود، از «حارث» از حضرت امیر المؤمنین على علیه السّلام روایت کرده است که

«ابو بکر» و «عمر» به حضور رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله شرفیاب شده و حضرت زهراى مرضیه علیها السّلام را از آن حضرت، خواستگارى کردند. رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله خواستگارى آنان را پاسخ نداد و از ازدواج حضرت زهرا علیها السّلام با آنان، امتناع ورزید. وقتى که آن دو تن به آرزوى خود نرسیدند، «عمر» در ملاقاتى که با حضرت على علیه السّلام داشت، خطاب به آن حضرت گفت: تو یا على، شایسته‏ اى که دختر پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله را به همسرى خود درآورى. على علیه السّلام فرمود: من تهیدستم و جز زرهى که آنرا در معرض گرو درآورم، چیز دیگرى ندارم. سرانجام حضرت على علیه السّلام به خواستگارى آن حضرت اقدام کرد. رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله پیشنهاد خواستگارى او را پاسخ داد. هنگامى که پاسخ خواستگارى على علیه السّلام به اطلاع حضرت زهرا علیها السّلام رسید، گریست؛ رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله به ملاقات حضرت زهرا علیها السّلام تشریف فرما شد و فرمود: اى فاطمه! چرا گریه مى ‏کنى؟ به خدا سوگند! تو را به همسرى بزرگوارى در آوردم که عملش، از همگان بیشتر، و بردباریش، از همه‏ بیشتر، و نخستین کسى است که اسلام آورده است.

مؤلف گوید: این حدیث را «متّقى» در [کنز العمال 6/ 392] روایت کرده است. و از حضرت على علیه السّلام نقل کرده است که رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فاطمه زهرا علیها السّلام را به همسرى من در آورد- تا آخر حدیث- و اضافه کرده است: این حدیث را «ابن جریر» روایت کرده و صحت آنرا امضا کرده است و «دولابىّ» هم در کتاب «الذّریّة الطّاهرة» به نقل این حدیث پرداخته است.

(1) [الریاض النضرة 2/ 182] از «انس» روایت کرده است، هنگامى که رسول اکرم صلّى اللّه علیه و آله، حضرت فاطمه زهرا علیها السّلام را به همسرى حضرت على علیه السّلام در آورد، به «امّ ایمن» فرمود: وسائل زفاف دخترم را فراهم کن و او را به خانه على علیه السّلام هدایت نما و به زهرا بگو تا پیش از آنکه من با او ملاقات کنم، به انجام کارى شتاب نکند. پس از آنکه رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله نماز عشاء را بجا آورد. کوزه آبى را بدست گرفت و به اندازه‏اى که خدا مى‏خواست، دعا خواند و در آن کوزه دمید و با همان کوزه به خانه على علیه السّلام رهسپار شد، به على علیه السّلام فرمود: از آب این کوزه بیاشام و با آن وضو بگیر. به حضرت زهرا علیها السّلام هم، فرمود: از آب این کوزه بیاشام و با آن وضو بگیر. پس از آن، در خانه را به روى آن دو نفر بست و از خانه بیرون رفت، در همین حال فاطمه علیها السّلام گریست! رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله فرمود: چرا گریه مى‏کنى؟ با آنکه تو را به همسرى بزرگ مردى در آورده‏ام که از همه مردم، پیشتر اسلام اختیار کرده است و از همه آنها، اخلاقش بهتر و والاتر است.


منبع: فضائل پنج تن(ع)در صحاح ششگانه اهل سنت,ج1 ص308

تبریک خداوند به پیامبر صلی الله علیه و آله در ولادت امیر المومنین (علیه السلام)

 اولین و آخرین باری که خداوند در ولادت فرزندی تبریک گفته همانا میلاد علی بن ابیطالب است. پیامبر صلی الله عیله و آله در این باره چنین می فرماید:

هنگام ولادت علی،جبرئیل بر من نازل شد و چنین پیام آورد:

اى حبیب خدا!  خداوند علی اعلی بر تو سلام می ساند ، و برای ولادت برادرت علی به تو تبریک می گوید، و می فرماید:

اکنون زمان ظهور نبوت تو و اعلان وحی تو و پرده داری از رسالت تو نزدیک شده است ،چرا که تورا به برادرت و وزیرت و دامادت و جانشینت موید داشته ام. کسی که با او کمر تورا محکم نمودم و ذکر تو را علنی ساختم.

اکنون برخیز و به استقبال او برو، و او را با دست راست در آغوش بگیر، چرا که او از اصحاب یمین است و شیعیانش پیشانی سفیدان نشانه دار هستند.(1) و(2)


پی نوشت:

(1)بحارالانوار:ج35،ص21،روضه الواعظین :ص72.

(2) آفتاب کعبه،محمدباقر انصاری،قم: نشر مولود کعبه،1376،صص64-65.

خواستگاران حضرت فاطمه (سلام الله علیها)

روزى ابوبکر، عمر و سعد بن معاذ به اتفاق گروهى دیگر در مسجد گرد آمده بودند و از هر درى سخن مى گفتند. سخن از دختر پیامبر(صلى الله علیه و آله و سلم ) شد.
ابوبکر گفت : خواستگارانى که رفته اند، پیشنهادشان رد شد. پیامبر(صلى الله علیه و آله و سلم ) فرموده است که تعیین همسر فاطمه (سلام الله علیها) با خداست . تنها على (علیه السلام) در مورد خواستگارى تاکنون اقدامى نکرده است ، شاید به خاطر تهیدستى از انجام این کار سرباز مى زند. با این همه برایم روشن است که خدا و پیامبر(صلى الله علیه و آله و سلم ) زهرا (سلام الله علیها) را براى او نگاه داشته اند.
آن گاه ابوبکر رو به دوستانش کرد و گفت : مایلید نزد وى برویم و ماجرا را برایش باز گوییم و ببینیم آیا او مایل به ازدواج است ؟
سعد بن معاذ از این پیشنهاد استقبال کرد، سپس به اتفاق عمر و ابوبکر از مسجد خارج شدند و به جست و جوى على (علیه السلام) پرداختند. او در خانه نبود.
اطلاع پیدا کردند که در تلاش براى معاش در نخلستان یکى از انصار به وسیله شترش به آبکشى و آبیارى نخلها مشغول است . به سویش ‍ شتافتند.
على (علیه السلام) فرمود: از کجا و به چه منظور آمده اید؟
ابوبکر به بیان ماجرا پرداخت و در پایان گفت : من صلاح مى دانم که هر چه زودتر در خواستگارى فاطمه (سلام الله علیها) تعجیل کنى (1).
على بن ابى طالب (علیه السلام) هنگامى که سخن ابوبکر را شنید، اشک در چشمان مبارکش حلقه زد و فرمود: اى ابابکر! احساسات و خواسته هاى درونى مرا تحریک نمودى و به موضوعى که از آن غافل بودم ، یادآورى کردى . به خدا سوگند همه خواستگار فاطمه اند. من هم بدین موضوع علاقه مندم . یگانه چیزى که مرا از این اقدام بازداشته ، فقر و تهیدستى است .
ابوبکر عرض کرد: یا على ! این سخن را نفرمایید، زیرا دنیا و اموال دنیا در نظر خدا و رسول خدا ارزشى ندارد(2).


(1)مناقب ابن شهر آشوب ، ج 3، ص 245.

(2)بحارالانوار، ج 43، ص 125.

 منبع: ۳۶۰ داستان از فضایل مصائب و کرامات فاطمه زهرا (س)،عباس عزیزى

فضائل امام على (ع) از زبان مأمون عباسى‏

در کتب تاریخی آمده است که بنی عباس از مامون  خواستند که  پسرش عباس به عنوان ولیعهد بیعت نماید و او را به خاطر این که على بن موسى الرضا (علیه السلام) را ولیعهد خود کرده بود، مورد ملامت و سرزنش قرار دادند و از او خواستند به نامه ‏شان پاسخ بدهد. مامون در جواب نامه ؛ بعد از حمد و ثنای الهی و ستایش پیامبر صلی الله علیه وآله،در توصیف امام علی علیه السلام چنین گفت:

  • او محبوبترین خلق به خداى تعالى و رسول خدا بود او صاحب درب به مسجد بود آنجا که براى او گشوده شد و دیگر دربهاى مسجد بسته شد
  • او صاحب پرچم اسلام در روز خیبر بود او در مبارزه همتاى عمرو بن عبد ود (قهرمان معروف‏ عرب) بود
  • او برادر رسول خدا بود هنگامى که میان مسلمانان عقد برادرى خواند، او تابع بسیار محترمى نسبت به پیامبر بود او صاحب آیه: وَ یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْکِیناً وَ یَتِیماً وَ أَسِیراً بود او همسر فاطمه سیده زنان عالمیان و سیده زنان بهشت بود
  • او داماد خدیجه کبرى بود او پسر عموى پیامبر بود که او را سرپرستى کرد و تربیت نمود و کفیل او شد
  • او در یارى پیامبر و جهاد در خدمتش راستى که پسر ابو طالب بود و در روز مباهله نفس رسول خدا بود
  • و او کسى بود که ابو بکر و عمر حکمشان نافذ نبود مگر این که از او بپرسند اگر او تأیید مى‏کرد آنان انفاذ مى‏کردند و آنچه را که او صلاح نمى‏دانست آنان رد مى‏کردند او از بنى هاشم تنها کسى بود که داخل در شورى شد و به جانم قسم اگر اصحاب پیامبر قدرت بر دفع على (علیه السلام) داشتند او را دفع مى‏کردند چنان که عباس را دفع کردند و اگر راهى داشتند او را به کلى کنار مى‏گذاشتند.
  •  اما این که شما عباس را بر او مقدم مى‏دارید (این بر خلاف صریح آیه قرآن است) خداوند مى‏فرماید: «آیا سیراب کردن حاجیان خانه خدا و عمران مسجد الحرام را همانند کار کسى قرار دادید که ایمان به خدا و روز قیامت دارد و در راه خدا جهاد کرده است این دو هیچ گاه در نزد خدا یکسان نیستند»
  • به خدا قسم اگر یک صفت از مناقب و فضائل و آیاتى که در شأن على (علیه السلام) وارد شده در شما یا غیر شما بود، لایق خلافت و مقدم بر اصحاب رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله و سلّم مى‏شد على (علیه السلام) با داشتن آن همه فضائل بر همه اصحاب مقدم بود تا وقتى که ولىّ امر امور مسلمانان شد و به کسى از بنى هاشم اعتناء نکرد جز به عبد اللَّه بن عباس که حق او را بزرگ شمرد و در حق او صله رحم کرد و به او اعتماد نمود، پس خدا بیامرزدش این، کار او بود.

جواب مامون به بنی عباس در اعتراض به ولیعهدی امام رضا علیه السلام

 و در جواب نامه بنی عباس درمورد ولیعهدی امام رضا علیه السلام چنین گفت: اما این که گفتید خوب بود که مأمون در باره بیعت با ابو الحسن الرضا بیشتر بصیرت و آگاهى کسب مى‏کرد، بدانید که مأمون با او بیعت نکرد مگر از روى بصیرت و آگاهى و دانا به این که الان در روى زمین کسى در فضل و عفت و زهد و تقوا و خداپرستى به پایه او نمى‏رسد و کسى مثل او مورد پسند عامه و خاصه نیست و بیعت من با او نیست مگر به خاطر جلب رضاى خداوند و در این باره کوشش کردم و در راه خدا سرزنش کسى مرا دلگیر نمى‏کند به جان خودم قسم اگر بیعت من، روى طرفدارى بود، آن وقت عباس پسرم و سایر اولادم پیش من محبوبتر بودند و لیکن من امرى را اراده کردم و خداوند هم امرى را و هرگز امر من بر امر خدا سبقت نمى‏گیرد.

 اشعار مامون درباره فضایل امام علی (علیه السلام)

مأمون در باره فضائل على (علیه السلام) اشعار زیادى است از جمله اشعارى که «صولى» در کتاب «الاوراق» ذکر کرده، این ابیات است:

  ألام على شکر الوصى ابا الحسن

و ذلک عندى من عجائب ذا الزمن‏

به خاطر مدح وصى پیامبر على (علیه السلام) ملامت  مى‏شوم

و این نزد من از عجائب این زمان است.

خلیفة خیر الناس و الاوّل الذى

  اعان رسول اللَّه فی السرّ و العلن‏

آن کسى که خلیفه بهترین مردمان بود و

اول کسى بود که به رسول خدا در نهان و آشکار کمک کرد.

و لولاه ما عدت لهاشم إمرة

و کانت على الایام تقضى و تمتهن‏

اگر على نبود براى آل هاشم حکومت آماده نمى‏شد

و تا پایان روزگار همچنان خار و سرافکنده بودند.

  فولى بنى العباس ما اختص غیرهم  

و من منه اولى بالکرامة و المنن‏

والى شدند اولاد عباس آنچه را که مخصوص غیر شده بود

پس، از على (علیه السلام) به احترام و اکرم سزاوار کیست؟

  فاوضح عبد اللَّه بالبصرة، الهدى  

و فاض عبید اللَّه جودا على الیمن‏

پس عبد اللَّه در بصره راه هدایت را آشکار کرد

و عبید اللَّه جود خود را بر اهل یمن نشان داد

و قسّم اعمال الخلافة بینهم

فلا زلت مربوطا بذا الشکر مرتهن «1»

على (علیه السلام) کارهاى خلافت را میان فرزندان عباس تقسیم کرد،

پس پیوسته به جهت این شکرگزارى بر وى لازم است.(2)


پی نوشت:

(1)تذکرة الخواص ص 357.

(2)ترجمه‏ طرائف ، سید ابن طاوس، مترجم داود الهامى‏، نوید اسلام:‏ قم‏،1374،ص87-88.

قرائت کتب انبیا علیه السلام از زبان امام علی علیه السلام

روایت شده است: روزی سلمان فارسى و ابوذر غفارى و جمعی از اصحاب مقابل پیامبر (ص) زانو زدند و اندوه بر چهره ایشان آشکار بود و گفتند: اى رسول خدا! پدر و مادرمان به فداى تو باد. ما از گروهى در باره برادر و پسر عمویت سخنانى مى‏شنویم که اندوهگین مى‏شویم و اکنون از شما اجازه مى‏خواهیم که پاسخ آنان را بدهیم. پیامبر فرمودند: چه چیزى در باره‏ برادر و پسر عمویم على بن ابى طالب مى‏گویند؟ گفتند: مى‏گویند چه فضیلتى براى على در مورد پیشى گرفتن او به اسلام آوردن است و حال آنکه به هنگام ظهور اسلام او کودک و کوچک بوده است و امثال این سخنان. پیامبر (ص) پرسیدند: همین موضوع شما را اندوهگین مى‏سازد؟ گفتند: آرى به خدا سوگند. پیامبر فرمودند:

ایمان اوردن انبیاء گذشته در کودکی از زبان پیامبر(صلی الله علیه و آله ):

 حضرت ابراهیم (علیه السلام):

شما را به خدا سوگند از شما مى‏پرسم که مگر از کتابهاى گذشتگان نمى‏دانید که چون ابراهیم (ع) را پدرش از بیم پادشاه سرکش بیرون برد و مادرش ابراهیم (ع) را کنار توده‏هاى خاکى که بر لبه جویى بود و در فاصله هنگام غروب تا آغاز شب از آن آب مى‏گذشت قرار داد، «1» همین که مادر کودک را آنجا بر زمین نهاد، کودک برخاست و بر چهره و سر خود دست مى‏کشید و مکرر و فراوان لا اله الا الله مى‏گفت و سپس پارچه‏یى را گرفت و بر خود پیچید و مادرش که او را چنین دید سخت به بیم و ترس افتاد. آنگاه ابراهیم برابر مادرش شروع به هروله (حرکت در حالى که شانه‏ها را تکان دهند) کرد و چشمهاى خود را به سوى آسمان دوخت و خداوند عز و جل در این باره چنین فرموده است:  «همچنین ما به ابراهیم ملکوت آسمانها و زمین را نشان دادیم تا از یقین- دارندگان باشد، پس چون شب تاریک بر او نمودار شد ستاره رخشانى دید. گفت:این پروردگار من است.» تا آنجا که مى‏فرماید: «من از آنچه شما شریک خدا قرار مى‏دهید بیزارم.» «آیات 75 تا 78 انعام»

حضرت موسی (علیه السلام)

و نیز مى‏دانید که فرعون چنان در جستجوى موسى (ع) بود که شکم زنان باردار را مى‏درید و کودکان را مى‏کشت براى اینکه موسى (ع) را بکشد، و همین که مادرش موسى (ع) را زایید فرمان داده شد که کودک را در صندوقى نهد و آن را به دریا (رود نیل) افکند و مادر سرگردان شد تا آنکه فرزند با او به گفتگو آمد و گفت: اى مادر مرا به دریا بیفکن و چون این سخن را گفت مادرش به وحشت افتاد و گفت:پسرکم بیم آن دارم که غرق شوى. موسى فرمود: اندوهگین مباش که خداوند مرا پیش تو بر مى‏گرداند و مادر سرانجام چنان کرد و موسى (ع) در آن صندوق بر روى دریا چندان باقى ماند که به ساحل رسید و با تمام وجود در اختیار مادرش قرار گرفت، بدون آنکه هیچ خوراکى خورده یا مایعى آشامیده باشد و سالم و معصوم به دامان مادر برگشت و روایت شده است که این مدت هفتاد روز یا هفت ماه طول کشیده است و خداوند متعال در مورد کودکى موسى (ع) چنین فرموده است: ( 39 و 40 طه) «تا تربیت و پرورشت به نظر ما انجام گیرد، آنگاه که خواهرت در جستجوى تو بود و مى‏گفت مى‏خواهید شما را راهنمایى کنم به کسى که کفالت این طفل را بر عهده بگیرد و ترا پیش مادرت باز گرداندیم تا چشمش روشن گردید.»

حضرت عیسی (علیه السلام)

 و مگر در باره عیسى بن مریم (ع) خداى عز و جل چنین نفرموده است که «از زیر آن درخت او را ندا کرد که غمگین مباش که خداى زیر پاى تو چشمه آبى جارى کرد ...» « 25تا 31 مریم.» و مگر عیسى (ع) به هنگام تولد و هنگامى که مادرش به او اشاره کرد سخن نگفت و قرآن در این مورد مى‏گوید: «گفتند چگونه با کودکى که در گهواره است سخن گوییم؟ عیسى گفت: همانا که من بنده خدایم که کتاب آسمانى به من عنایت شده است.» «3» بنا بر این مى‏بینید که عیسى (ع) به هنگام تولد سخن گفته است و به او در همان سن و سال کتاب آسمانى و نبوت خاصه عنایت شده است و چون سه روز از عمر او گذشته به گزاردن نماز و پرداخت زکات سفارش شده است و روز دوم تولدش با مردم سخن گفته است.

ولادت امام علی علیه السلام و ایمان آوردن ایشان:

در ادامه پیامبر چنین فرمودند:  به هنگام تولد على حبیب من جبرئیل فرود آمد و به من گفت: اى حبیب خدا! پروردگارت سلام مى‏رساند و به‏ تو مژده و شاد باش تولد برادرت على را مى‏دهد و مى‏فرماید: هنگام ظهور پیامبرى تو و آشکار شدن وحى بر تو نزدیک شده است که اینک ترا با برادر و وزیر و خلیفه و همانند خودت تأیید کردم و به وسیله او نام ترا بلند آوازه و بازویت را استوار ساختم. من شتابان برخاستم و دیدم فاطمه دختر اسد و مادر على در حال درد زایمان است و او میان زنان و قابله‏هاست. حبیب من جبریل به من دستور داد که میان خودت و فاطمه دختر اسد پرده‏یى بیاویز و پس از اینکه على را بدنیا آمد او را ببین.
من چنان کردم که فرمان داده شده بودم. سپس جبریل به من گفت دست راست خود را دراز کن که على هم سر سلسله اصحاب یمین تو است. من دست راست خود را به سوى فاطمه دختر اسد دراز کردم.  ناگاه على را در دست خود دیدم در حالى که دست راست خود را بر گوش راست خود نهاده و بر آیین حقیقت اذان و اقامه می‏گفت و گواهى به یگانگى خداوند و پیامبرى من مى‏داد

قرائت کتب انبیاء پیشین از زبان امام علی علیه السلام:

امام علی علیه السلام پس از گواهی به یگانگی خداوند و یپامبری رو به پیامبر کرد و گفت: اى رسول خدا! اجازه مى‏فرمایى که بخوانم؟ گفتم: آرى بخوان

 صحیفه آدم: و سوگند به آن کس که جان محمد در دست اوست، او شروع به خواندن صحیفه‏ هایى که بر آدم (ع) نازل شده است کرد، همان صحیفه ‏ها که پسر آدم شیث (ع) براى برپا داشتن احکام آن قیام کرده بود و از نخستین حرف تا آخرین حرف آن را خواند و اگر شیث حاضر میبود همانا اقرار مى‏کرد که على از او بهتر آن را حفظ دارد.

تورات موسی: سپس تورات موسى (ع) را چنان خواند که اگر موسى (ع) حضور مى‏داشت، اقرار مى‏فرمود که على بهتر از او آن را حفظ دارد. سپس زبور داود (ع) را خواند همان گونه که اگر داود حضور مى‏داشت چنان اقرار مى‏کرد

انجیل عیسی : و پس از آن انجیل عیسى (ع) را همان گونه خواند که اگر عیسى (ع) به حضورش مى‏آمد همچنان اقرار مى- کرد

 قرآن: و سپس قرآنى را که خداوند بر من نازل فرموده است، از آغاز تا پایان چنان خواند که او را چنان دیدم همچون خودم که اینک آن را از حفظ مى‏دانم حافظ آن بود، بدون اینکه در آن هنگام من آیه‏یى از آیات قرآن را شنیده باشم. آنگاه على با من و من با او چنان با یک دیگر سخن گفتیم که پیامبران و اوصیاى ایشان با یک دیگر سخن مى‏گویند و سپس على (ع) به حالت کودکى خود برگشت.

قدر و منزلت  اهل البیت علیه السلام نزد خداوند

 و سپس پیامبر صلی الله علیه و آله خطاب به اصحاب خود فرمود: و شما براى چه اندوهگین مى- شوید و چرا از گفتار مردمى که نسبت به خداوند متعال در شک و تردیدند افسرده مى‏شوید؟ مگر نمى‏دانید که من برترین پیامبران و جانشین و وصى من برترین اوصیا است و اینکه پدرم آدم (ع) چون نام من و على و دخترم فاطمه و حسن و حسین را و نام فرزندان ایشان را بر پایه عرش با نور نوشته دید، عرضه داشت: بار خدایا، اى‏  سرور من! آیا آفریده‏یى که در پیشگاهت گرامى‏تر از من باشد آفریده‏یى؟ فرمود: اگر صاحبان این نامها نبودند، همانا آسمان برافراشته و زمین گسترده و هیچ فرشته مقربى را نیافریده بودم و هیچ پیامبر مرسلى، و نه ترا خلق کرده بودم، و چون آدم ترک اولى کرد و از او لغزشى سر زد از خداوند متعال به حق ما مسألت کرد که توبه‏اش را بپذیرد و لغزش او را بیامرزد و خداوند خواسته او را پذیرفت و اجابت فرمود، و ما همان کلماتى بودیم که آدم آنها را از خداوند عز و جل فرا گرفت «1» و خداوند توبه‏اش را پذیرفت و لغزشش را آمرزید و به آدم فرمود: بر تو مژده باد که صاحبان این نامها از ذریه و فرزندان تو هستند و آدم خداوند خود را ستود و به وجود ما بر فرشتگان افتخار کرد و این نمونه‏یى از فضیلت ما و بخشش و فضل خداوند بر ماست.

سلمان و همراهانش برخاستند و مى‏گفتند: ما رستگارانیم و پیامبر (ص) به ایشان فرمودند: آرى شما رستگارانید و بهشت براى شما آفریده شده است و دوزخ براى دشمنان ما و دشمنان شما آفریده شده است.(2)


پی نوشت:

(1)بحارالانوار،ج35،ص22و37؛روضه الوعظین ص72 و امالی شیخ طوسی:ص80.

(2)آفتاب کعبه، محمدباقر انصاری، قم: نشر مولود کعبه،1376،صص64-65.

نمونه هایى برجسته از اخلاق امام علی علیه السلام‏

میانجى شدن امیرمؤمنان علیه السلام‏

امیرالمؤمنین علیه السلام بر خرمافروشان می گذشت، ناگاه کنیزى را در حال گریه دید، فرمود: سبب گریه ات چیست؟ گفت: آقایم مرا با یک درهم براى خرید خرما فرستاد، از این شخص خرما را خریدم و نزد آقایم بردم، ولى نپسندید، هنگامى که به ایشان برگرداندم از پس گرفتن سر باز زد.
حضرت به خرمافروش گفت: اى بنده خدا! این یک خدمتکار است و از خود اختیارى ندارد، درهمش را باز گردان و خرما را پس بگیر، خرمافروش از جا برخاست و مشتى به حضرت زد.
مردم گفتند: [چه کردی] این امیرالمؤمنین علیه السلام است؟! مرد از شدّت ترس به تنگى نفس افتاد و رنگ چهره اش زرد شد و خرما را از کنیز گرفت و درهم را به او باز گردانید سپس گفت: اى امیرالمؤمنین! از من راضى شو، حضرت فرمود: چه چیزى بیشتر از اینکه ببینم تو خود را اصلاح کرده اى مرا راضى می کند؟
و کلام امیرالمؤمنین علیه السلام به این صورت آمده است: من در صورتى از تو راضى می شوم که حقوق مردم را تمام و کامل بپردازی.«1»

توجه عاشقانه به یتیمان‏

وجود مبارک امیرالمؤمنین علیه السلام با اینکه به همه اوضاع و احوال کشور و مردمش آگاه بود و به ویژه یتیمان و مستمندان و بیوه زنان و نیازمندان را لحظه اى از نظر دور نمی داشت، ولى گاهى براى درس دادن به زمامداران و امت اسلام کارى را هم چون فردى عادى انجام می داد.
روزى امام علیه السلام زنى را دید که مشکى پر از آب به دوش می کشید. مشک را از او گرفت و تا جایى که آن زن بنا داشت، برد و آنگاه از وضع آن زن جویا شد، زن گفت: على بن ابى طالب شوهرم را به بعضى از مرزها فرستاد و کشته شد، برایم کودکانى یتیم به جا گذاشت و من براى اداره امور آنان چیزى ندارم، به این خاطر ضرورت و احتیاج مرا به انجام کار براى مردم ناچار کرد.
حضرت به خانه برگشت و هنگامى که صبح شد سبدى از طعام براى آن خانواده با خود حمل کرد، بعضى از یارانش گفتند: آن را در اختیار من بگذار تا برایت بیاورم، فرمود: چه کسى در قیامت بار سنگین مرا به جاى من حمل می کند؟
آنگاه به درِ خانه آن زن رفت و در زد. زن گفت: کیست که در می زند؟
حضرت فرمود: همان عبدى هستم که مشک پرآب را براى تو به دوش کشید، در را باز کن که چیزى براى کودکان همراه دارم. زن گفت: خدا از تو خشنود باشد و میان من و على داورى کند!
حضرت وارد شد و فرمود: علاقه دارم پاداش الهى به دست آورم؛ میان خمیر کردن آرد و پختن نان و بازى کردن با کودکان یکى را انتخاب کن. زن گفت: من به پختن نان بیناترم و تواناتر، ولى این تو و این کودکان، با آنان بازى کن.
زن می گوید: من به سوى آرد رفتم و آن را خمیر کردم و على علیه السلام به جانب گوشت رفت و آن را پخت و با دست مبارکش گوشت پخته و خرما و خوراکى دیگرى به دهان کودکان می گذاشت، هرگاه کودکان چیزى از آن خوراکی ها را می خوردند می گفت: فرزندانم! على را از آنچه براى شما پیش آمده، حلال کنید!
هنگامى که آرد خمیر شد، زن گفت: اى بنده خدا! تنور را روشن کن، على علیه السلام به جانب تنور شتافت و آن را شعله ور ساخت. چون تنور شعله کشید صورتش را نزدیک برد و حرارت آتش را به آن تماس داده، می گفت:
یا على! بچش، این پاداش کسى است که حق بیوه زنان و یتیمان را وا گذاشته.
ناگاه زنى (از زنان همسایه) على علیه السلام را دید و او را شناخت و به مادر کودکان گفت: واى بر تو! این امیر مؤمنان است؛ زن به جانب حضرت شتافت و پی درپى می گفت: از شما بس شرمنده ام اى امیرمؤمنان! حضرت فرمود: من از تو بس شرمنده ام اى کنیز خدا که در مورد تو کوتاهى کردم.«1»
______________________
پی نوشت:
1- المناقب، ابن شهر آشوب: 2/ 112؛ بحار الأنوار: 41/ 48، حدیث 1.
2- المناقب: 2/ 115؛ بحار الأنوار: 41/ 51، حدیث 3.

منبع: اهل بیت علیهم‏ السلام عرشیان فرش نشین، شیخ حسین انصاریان